این پژوهش یک مطالعه تجربی است که در سال 1378 بر روی 95 نفر از والدین دانش آموزان شب ادرار دبستانهای مناطق 11 و 12 شهر تهران انجام گرفته است. نمونه ها به طور تصادفی و با در نظر گرفتن هدف و یا معیار تشخیصی DSMIV انتخاب و سپس به سه گروه آموزشی، دارو درمانی و توام (آموزشی + درمان) تقسیم شدند.اطلاعات اولیه بر اساس الگوی اعتقاد بهداشتی HBM استخراج شده، سپس ابعاد دو بعد عمومی و اختصاصی رفتاری در خصوص چگونگی برخورد والدین با کودکان قبل از خواب و پس از خیس کردن رختخواب مورد ارزیابی قرار گرفت.نتایج به دست آمده حاکی از آن است که رفتارهای والدین با فرزندان با اختلاف میانگین 4.37 در گروه توام، 2.83 در گروه آموزشی و 3.83 در گروه دارو درمانی تفاوت معنی داری را با (P<0.05) نشان داده است. همچنین بین رفتارهای انجام شده در والدین با فرزندان خود قبل از خوابیدن در دو گروه توام است. همچنین بین رفتارهای انجام شده در والدین با فرزندان خود قبل از خوابیدن در دو گروه توام و آموزشی (به ترتیب با P<0.001 وP<0.05 ) اختلاف معنی داری مشاهده شده است. اما در گروهی که دارو دریافت کرده بودند، چنین اختلافی مشاهده نشده است. به عبارتی پژوهشگر دریافت که در ابعاد رفتار اختصاصی و عمومی، گروهی که از مداخلات دارو و آموزش (توام) استفاده نموده بودند، نسبت به گروهی که کودکانشان فقط از دارو استفاده کرده بودند پاسخ بهتری از خود نشان داده اند.